|
|
|
|
|
We zitten midden in de winter, en dat betekent dat er wat het weer betreft van alles te beleven valt: storm, hagel, ijzel, en bevroren trossen die zo recht als palen staan. Maar ook in de winter gaat alles gewoon door, en krijgen onze klanten op tijd hun materiaal. In december viel de vorst in; dat bekent oppassen voor uitglijden, en dan niet aansluitend overboord vallen, wat wel onze scheepshond Vito overkwam! Het was laat in de avond en wij moesten nog wat wagens van klanten van dek rijden. De kade was donker en het schip was hel verlicht, met een stijve koude wind uit het oosten. Ik zat in een auto toen de machinist mij vertelde dat hij hondengeblaf in het water hoorde! Ik zette onmiddellijk de auto op de handrem, en rende met een voor de hand liggende aluminium trap de kade op, waar ik onze hond in het koude water tussen de ijsschotsen hoorde spartelen in het donker voor ons schip. Het was laagwater, dus de kade staak drie meter boven het waterspiegel uit en er was geen kade trap in de buurt. Het spartelen en piepen wordt minder, snelheid is een must, en "zelf er naast springen!" flitst onverantwoord door mijn hoofd. Op mijn buik op de kade liggend, en bijgestaan door de machinist die met een lamp op de hond scheen, probeerde ik de onderste twee sporten van de trap onder de hond te schuiven. Maar meer lukte niet, en de hond werd trager en piepte nog minder.
meer kronieken: |
|
